زباله های اتمی
امروزه روشهای پردازش و دفع ضایعات هسته‌ای نوین عبارتند از[۲]:

  • فشرده سازی (Compaction)
  • پردازش شیمیایی (Chemical treatment)
  • شیشه سازی (Vitrification)
  • محفوظ سازی (Canning and sealing with concrete)
  • ذخیره سازی (Storage)

در میان مواد باقی مانده در یک چرخه هسته‌ای اورانیوم مصرف شده از همه مهم‌تر است. یک راکتور هسته‌ای بزرگ هر سال در حدود سه متر مکعب (۲۵ تا ۳۰ تن) اورانیوم مصرف شده تولید می‌کند. این مواد مصرف شده از مقداری اورانیوم و همچنین مقداری پلوتونیوم و کوریوم تشکیل شده‌است و به طور کلی حدود ۳٪ از آن از مواد باقی مانده از شکافت تشکیل شده. اکتینیدها (اورانیوم، پلونیوم، و کریوم) موجود در این ترکیب موجب به وجود آمدن تششعات بلند مدت و کوتاه مدت رادیواکتیویته می‌شوند.

سوخت مصرف شده دارای خاصیت رادیواکتیو بالایی است و برای حمل آنها باید تمام جوانب احتیاط را رعایت کرد. البته خاصیت رادیواکتیو این مواد در طول زمان کاهش می‌یابد. پس از ۴۰ سال تششعات رادیواکتیو این مواد تا ۹۹٪ کاهش می‌یابند ولی با این حال هنوز هم خطرناک هستند.

میل‌های سوخت مصرف شده به طور حفاظت شده در حوضچه‌های مخصوص (spent fuel pools) نگه داری می‌شوند. آب داخل حوضچه گذشته از خنک کردن اورانیوم از خروج تششعات رادیواکتیو جلوگیری می‌کند. پس از گذشت چند ده سال سوخت‌ها را که حالا از خاصیت تششع پراکنی آنها در حد قابل توجهی کم شده از حوضچه‌ها خارج کرده و به انبارهای خشک انتقال می‌دهند. در این انبارها سوخت‌ها را در داخل محفظه‌های فلزی یا بتنی نگه می‌دارند، در این مرحله نیز تششعات ایجاد شده توسط سوخت‌ها هنوز خطرناک است. مدت نگه‌داری سوخت‌ها در این مرحله بسته به نوع سوخت می‌تواند از چند سال تا ده‌ها سال متغیر باشد، ولی به هر ترتیب سوخت‌ها باید آنقدر در این مرحله بمانند تا میزان تششعات آنها به حد استاندارد برسد.

مامورین پلیس راه کالیفرنیا در حال بررسی بسته بندی یک محمولهٔ ضایعات هسته‌ای از نوع TRU. یکی از مامورین با یک پرتوسنج گایگر دیده می‌شود. مقصد نهایی محموله در نیو مکزیکو است.

تا سال ۲۰۰۳ ایالات متحده آمریکا بیش از ۴۹۰۰۰ تن از انواع سوخت‌های مصرف شده در راکتورهای خود را انبار کرده بود. یکی از پیشنهاداتی که درباره انبار کردن سوخت در ایالات متحده مطرح شده انبار کردن سوخت‌های مصرف شده در انبارهای زیرزمینی در کوه‌های یاکا در نوادا است. به عقیده آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا، پس از گذشت ۱۰۰۰۰ سال سوخت‌های مصرف شده هسته‌ای دیگر هیچ تهدید زیست‌محیطی برای انسان‌ها و دیگر موجودات زنده نخواهند داشت.

البته راه‌هایی برای کاهش میزان زباله‌های هسته‌ای نیز وجود دارد، یکی از بهترین روش‌ها باز فرآوری سوخت هسته‌ای است. در واقع زباله‌های هسته‌ای حتی اگر اکتینیدهای آنها را جداکنیم، حداقل برای مدت ۳۰۰ سال فعالیت رادیواکتیوی دارند البته مدت تششعات در صورتی که اکتینیدها وجود داشته باشند به هزاران سال می‌رسد. عده‌ای عقیده دارند بهترین راه‌حل ممکن در حال حاضر انباشتن زباله‌های هسته‌ای در انبارهاست چراکه احتمالاً در آینده با پیشرفت تکنولوژی راهی برای استفاده از این مواد پیدا خواهد شد به این ترتیب این مواد می‌توانند خیلی با ارزش‌تر از آن باشند که دفن شوند.

همچنین صنایع هسته‌ای حجمی از مواد کم تششع را نیز تولید می‌کنند. این مواد معمولاً در اثر سرایت مواد تششع‌زا به وجود می‌آیند که می‌توانند شامل لباس‌ها یا پوشش‌ها، ابزارآلات، تجهیزات پالاینده آب و دیگر موادی که به گونه‌ای با راکتور و مواد تششع‌زا ارتباط دارند، باشند. در ایالات متحده کمیسیون تنظیم فعالیت‌های هسته‌ای مکرراً اعلام کرده که این مواد می‌توانند جزیی از زباله‌های عادی باشند و در زباله‌دان‌ها با زباله‌های عادی دفع شوند و یا حتی بازیافت شوند. سطح تششع در بیشتر مواد کم تششع بسیار پایین است و تنها به دلیل استفاده شدن در فعالیت‌های هسته‌ای جزو زباله‌های هسته‌ای محسوب می‌شوند و نه برای سطح تشعشعشان. برای مثال براساس استاندارد NRC از نظر سطح تششع یک لیوان قهوه نیز به اندازه زباله‌های کم تششع تششع‌زاست.

ورودی یکی از منفذهای تعیین شده در کوه یاکا

در ایالات متحده آمریکا، پسماندهای هسته‌ای که از چرخه سوخت در نیروگاه هسته‌ای و یا تولید سلاح هسته‌ای تولید شده‌است، در استخرهای ویژه جهت ذخیره سازی موقت، و نیز در صحراهای‌های جنوب غرب ایالات متحده همانند لایه‌های عمیق نمکی در نیو مکزیکو دفن می‌شوند.

پروژهٔ بزرگ‌ترین محل دفن عمیق زباله‌های هسته‌ای سطح بالای جهان که در کوه یاکا در ایالت نوادا مدتها در حال ساخت بوده است، کماکان دچار مشکلات متعدد مدیریتی، قانونی، و دولتی می‌باشد.[۳][پیوند مرده][۴][۵]

در اروپا بیشتر زباله‌های هسته‌ای را در نیروگاه‌ها نگهداری می‌کنند. انگلستان و فرانسه نیز با ایجاد مراکز بازفرآوری مواد هسته‌ای، به دنبال استفاده مجدد از مواد هسته‌ای هستند.

در کشورهایی که دارای نیروگاه هسته‌ای هستند زباله‌های تششع‌زا کمتر از ۱٪ از کل زباله‌های سمی تولیدی را تشکیل می‌دهند. همچنین بسیاری از زباله‌های سمی با گذشت زمان خاصیت خود را از دست نمی‌دهند و به هیچ وجه تجزیه پذیر نیستند. به طور کلی مواد تولیدی در اثر سوختن سوخت‌های فسیلی می‌توانند از زباله‌های تولید شده در یک نیروگاه هسته‌ای خطرناک‌تر باشند. برای مثال یک نیروگاه زغال سنگی می‌تواند آثار عمیقی برروی طبیعت بگذارد و حجم زیادی از مواد سمی و پرتوزا را تولید می‌کنند. برخلاف عقیده عموم حجم مواد پرتوزای منتشر شده توسط یک نیروگاه زغال سنگی از یک نیروگاه هسته‌ای بیشتر است.

زباله‌های تولید شده بر اثر همجوشی هسته‌ای با انبار شدن پس از صد سال دوباره قابل استفاده هستند، در مقابل زباله‌های تولیدی از شکافت هسته‌ای تا ۱۰۰۰۰ می‌توانند آثار رادیواکتیوی داشته باشند.

+ نوشته شده در  جمعه دوازدهم آبان ۱۳۹۱ساعت 17:49  توسط فرزانه قائم پناه | 
تاسیسات اتمی شامل موسسه های پژوهشی نیروگاه های هسته ای وتاسیسات دوباره غنی سازی است.میزانخطر زباله های ایجاد شده در هریک از این تاسیسات متفاوت است .آن دسته از زباله های اتمی که درجه پرتو زایی آنها ضیف است وبه صورت جامد یا مایع اند نخست از طریق تبخیر فشردن یا سوزاندن به حداقلحجم ممکن می رسند.آنگاه در بشکه هایی گذاشته می شوند وبا بشکه به صورت قالبهای بتونی در می آیند.زباله های اتمی نیمه فعالی پوششهای فلزی قطعه قطعه شده ی میله های سوختنی را نیز همراه بشکه هایشان به صورت قالب های بتونی در می آورند .درمورد زباله های اتمی بسیار فعال باید نهایت دقت واحتیاط را به عمل درآورد.این زباله ها به ویژه شامل تولیدات شکافتی محلول در اسید نیتریک اند.99درصداز پرتو زایی تمام زباله های اتمی به این دسته اختصاص دارد.برای این مواد خطرنا ک((روش شیشه ای کردن ))ابداع شده است.محلول های رادیو اکتیو بسیار فعال نخست تغلیظ می شود وطی واکنش های شیمیایی به مواد دیگری تبدیل می گردد.آن گاه این زباله ها در حرارت 1150 درجه سانتی گراد همراه با پودر شیشه ذوب می شوند و به این ترتیب به صورت جزء جدا نشدنی شیشه در می آید.شیشه ی مذاب ،در محفظه هایی فولادی با درجه مقاومت بالا ریخته می شود.این محفظه ها ،دیواره های ضخیمی دارند.در تاًسیسات دوباره غنی سازی ازهرتن اورانیم ،حدود 130 لیتر زبالهً رادیواکتیو بسیار فعال به صورت یک بلوک شیشه ای ،5بشکه(هر بشکه 400 لیتر ظرفیت دارد)زباله ی نیمه فعال و15بشکه زباله ی اتمی ضعیف حاصل می شود .این مواد باید برای همیشه با ایمنی کامل انبار شوند ،زیرا حتی برای نسل ها ی آینده نیز خطر بزرکی محسوب می شوند.

آیا می توان زباله های اتمی را با اطمینان وایمنی کامل انبار کرد؟
مطمئن ترین روش برای انبارکردن نهایی زباله های اتمی به مدت هزاران سال،دفن این موادبسیارخطرناک درگنبدهای نمکی زیرزمینی است. بشکه های دارای زباله های رایواکتیو ضعیف به اتاقکهایی از نمک انتقال می یابند و درآنجا ردیف به ردیف دفن وبا نمک پوشانده می شوند.هر اتاق پس ازپرشدن،مهروموم می شود. درمورد مواد زاید نیمه فعال که در بشکه قرار دارند،باید بیشتر احتیاط شود. برای این مواداتاق مخصوصی در گنبد نمکی زیرزمینی درنظر گرفته می شود.ورودبه این اتاق غیرممکن است وبا دوربینهای مدار بسته ی تلویزیونی ازآن مراقبت می شود. زباله های اتمی همراه با محفظه های بتونی خود که پرتو را از خود عبور نمی دهند،در این اتاق ها دفن می شوند .انبار کردن زباله های اتمی بسیار فعال در گنبد نمکی باید به ترتیب زیر انجام شود. زباله های اتمی که به صورت شیشه درامده و در داخل پوشش های فولادی با درجه مقاومت بالا قرار گرفته اند ،در عمق 1000متری ،داخل سوراخ هایی که مخصوص آنها حفر شده است،دفن می شوند . سپس این سوراخ ها مسدود می شود.آرایش های سنگ نمکی برای انبار نهایی این مواد بسیار مناسب است ،زیرا بنا براگاهی های امروز نمک کاملاً نفوذ ناپذیر است ، به نحوی که هیچ اثر رادیو اکتویته ای نمی تواند از ان به محیط زیست(مثلاً به آبهای سطحی )راه یابد. گنبد سنگ نمک زیر زمینی که در آلمان در نزدیکی شهر(گورلبن) واقع شده است وبرای این منظور به کار می رود،15کیلو متر طول و4کیلو متر عرض دارد وبین300تا 3000 متری زیرزمین قرار گرفته است.آرایش سنگ نمک در طول صدها میلیون سال به ندرت دستخوش تغییروتحوّل می شود وانتظار می رود که این انبار طبیعی در آینده نیز پایدار بماند.

انرژی هسته ای ومحیط زیست

آیا نیروگاههای هسته ای خطرناک اند؟
وقتی یک نیروگاه هسته ای فعال است، درمیله های سوختنی همواره تولیدات شکافتی هسته های پلوتونیمبیشتری ایجاد می شود که شدیداً باید از ورود آنها به محیط خارج جلوگیری کرد. برای این منظور دربیشتر نیروگاههای اتمی شش مانع ایجاد شده است ، که در شرایط عادی این هسته های اتمی مرگ آور قادر به عبور از آنها نیستند.1.قرصهای مواد سوختنی به نحوی ساخته شده اند که تولیدات شکافتی نمی توانند از آنها فرار کنند.2.لوله های اب بندی شده که از نشت گازمیله های سوختنی جلوگیری می کنند، اجازه نمی دهند هیچ ماده ی خطر ناکی خارج شود.3.دیگ فشار راکتور ،مانع دیگری در سر راه این مواد مرگ آور است.4.تمام تخهیزات وتأسیساتی که احتمال انتشار پرتو های خطرناک از آنها می رود ، توسط دیوار های بتونی قطور محصور شده اند.5.یک دیگ یا محفظه ی ایمنی فولادی (Containmentنیز نامیده می شود.)تمام تجهیزات وتأسیساتیرا که تا کنون ذکر شد در بر می گیرد.6.آخرین مانع،یک پوشش بتونی سراسری به قطر بیش از یک متر است، که حتی دراثربرخوردهواپیما های درحال سقوط نیز آسیب نمی بیند.
آیا نیروگاه های اتمی به محیط زیست صدمه می زنند؟
نیروگاه های اتمی با وجود تمام اقدامات ایمنی،مقدار کمی از مواد رادیو اکتیو را وارد هوا وآب می کنند. بخش ناچیزی از پرتو های این مواد توسط آدمی جذب می شود .به هر حال مردم به طور متوسط ازاین طریق سالانه فقط0.0005میلی زیورت*(واحد اندازه گیری_جذب پرتو معادل_زیورتmsv=Sievert) اشعه به وسیله ی بدن خود جذب می کنند . این مقدار درمقایسه با ((پرتوزایی معادل )) منابع پرتوزایی طبیعی ،از قبیل پرتو ها ی فضایی ناچیز است .انسان سالانه حدود2 میلی زیورت پرتو ازمنابع پرتو زایی طبیعی دریافت می کند.پرتویی که انسان معمولاً هنگام عکس برداری رادیو گرافی یا معاینه های پزشکی با اشعه ی رونتگن [ اشعه ایکس]ریافت می دارد، 1- 0.5 میلی زیورت است که بازدرمقایسه با پرتوهای دریافتی از طریق نیروگا ه های اتمی زیاد به نظر می رسد . البته شرایط برای کارکنان نیروگاهها ی اتمی کمی نا مناسب تر است .آنها درمحل کار خود به طور متوسط سالانه 4/4 میلی زیورت پرتودریافت می کنند.همچنین در مناطق هم جوار تآًسیسات هسته ای ، میزان پرتو یابی می تواند تا حدود 0.02 میلی زیورت افزایش یابد ، که باز هم تنها حدود یک درصد میزان پرتوهای دریافتی طبیعی و غیر نیروگاهی است.این آمار وارقام در سنجش های مختلف تغییر می کند ؛ ولی به هر حال همواره کمتر از آن است که برای سلامتی مضر باشد.از سوی دیگر ،نیروگاه های اتمی ،بار آلودگی محیط زیست را هم کاهش می دهد.در حال حاضر از هر سه کیلو وات ساعت برقی که در آلمان تولید می شود ، یک کیلو وات ساعتِ آن ازنیروگاه اتمی به دست می آید . به این ترتیب حدوداً تا کنون از ورود 2.7 میلیون تن دی اکسید گوگرد ،1.4میلیون تن اکسید کربن و300000تن گرد وخاک (که می توانست هنگام ِ کارِ نیروگاه های برقی فسیلی تولید شود .)به محیط زیست جلوگیری شده است. جالب است بدانید که به طور عمده همین مواد آلوده کننده باعث نابودی جنگلها می شوند .آیا برجهای خنک کننده بر روی آب وهوای منطقه تاًثیر می گذارند؟برج خنک کننده ی رطوبتی یک نیروگاه اتمی به ظرفیت 1500 مگاوات ، در هر ثانیه حدود یک تُن بخاروارد هوا می کند .این مقدار در سال حدود 30 میلیون تن آب را تشکیل می دهد .البته این میزان تبخیرفقط16%از میزان تبخیر دریاچه ی (بودنزه =Bodensee)است. واین در حالی است که دریاچه ی(بودنزه)سطح بزرگی را اشغال می کند ولی محلی که ازآن بخار آبِ برج خنک کننده خارج می شود،بسیار محدوداست. این امر می تواند در شرایط جوِّی خاص موجب اختلالهای شدیدی در آب وهوای محلّی شود . این اختلالها شامل مه آلود شدن هوا،ایجاد ابر،کاهش تابش آفتاب و بارندگی های متناوب است. این امر به ویژهدر پاییز ، که رطوبت هوا زیاد است ، مسئله ساز می شود ، در حالی که در هوای خشک اختلالهای آب وهوایی به وجود نمی آید . البته شرایط جوّی عمومی تحت تأ ثیر برجهای خنک کننده قرار نمی گیرد .ضمناًپدیده هایی که در اینجا ذکر شد ، برای تمام نیروگاههایی که برج خنک کننده ی رطوبتی دارند، وجود داردو بنابراین مشکل ویژه ی نیروگاههای اتمی به شمار نمی آید.
آیا تأسیسات اتمی کشور های دیگر می توانند به ما زیان برسانند؟
تا چند سال پیش در بسیاری از کشور ها ،استفاده از مواد رادیو اکتیو با بی احتیاطی همراه بود .این مسئله امروزه هم تا حدودی وجود دارد. بمبهای اتمی مختلف بر روی زمین منفجر می شوند ، زباله های اتمی بدون رعایت ملاحظاتایمنی دفن،یا به قعر دریا افکنده می شوند .بنابر گزارش یکی از پژوهشگران به نام ر.یونگ(R.Jungk)،حتی قبل از حادثهچر نوبیل ،مناطق مسکونی زیادی دراتحاد شوروی سابق به دلیل آلودگی رادیواکتیو خالی از سکنه شده اند .بنا بر همین گزارش در تأسیسات دوباره غنی سازی ((لاهاک)) در فرانسه سلسله حوادث کوچکی رخ داده که موجب وارد آمدن زیانهای تشعشعی کم و بیش بزرگی به محیط زیست شده است . خوشبختانه با کاهش آزمایش های تسلیحاتی اتمی مقدار مواد رادیو اکتیوموجود در محیط زیست به نحو چشمگیری کاهش یافنه است. با وجود این زندگی در مجاورت نیروگاههایی که رعایت مقررات ایمنی را نمی کنند ؛ موجب نا آرامی خیال است . فاجعه ی راکتور چر نوبیل در اتحاد شوروی (سابق )نشان داد ، که چه خطراتی می تواند از تأسیسات اتمی خارجی متوجّه سرزمینهای دیگر شود .به هر حال دربرابر پیامد های اعمال جنایی،تروریسم ویا حتی جنگ، درهیچ مکانی حفاظت وایمنی صد در صد وجود ندارد.
آیانیروگاه اتمی می تواند به بمب اتمی تبدیل شود ؟
بروز انفجاراتمی در یک نیروگاه حتی در صورت از مدار خارج شدن کلیه ی تأسیسات ایمن سازی و یادر صورت تصرّف آن توسط تروریستهاامکان پذیر نیست . مواد سوختنی مورد استفاده در راکتور ها ،فقط از 3%اورانیم 235 شکافت پذیر تشکیل شده است .برای ایجاد انفجارهسته ای ،اورانیمی لازم استکه بیشترغنی شده باشد.حتی در راکتور خود سوخت زای سریع هم اورانیم به مراتب کمتر از آن حدّغنی است که مانند بمب اتمی منفجر شود. البته مخالفان ایجاد این نوع نیروگاه همواره ادعا می کنند که راکتور خود سوخت زا مانند بمب اتمی ،ولی این امر واقعیت ندارد. عناصر سوختی این نوع نیروگاه فقط دارای20الی30درصد مواد شکافت پذیرند.درحالی که بمب اتمی ازمواد100% شکافت پذیر تشکیل شده است.
بمب اتمی چیست ؟
در نیروگاه ها، انرژی محبوس در هسته ی اتمها را آزاد می کنند ولی انر ژی آزاد شده بلا فاصه زندانی می شود . واکنشهای زنجیره ای در این نی روگاه ها کاملاً کنترل شده اند و مقدار انرژی ثابتی را تولید می کنند . در بمب اتمی در اثرواکنشهای زنجیره ای ِ کنترل نشده ، ناگهان تعداد بی شماری هسته شکافته می شود و مقدا رعظیمی انرژی در کسری از ثانیه رها می شود وخرابیهای گسترده ای به بارمی آورد.برای ایجاد چنین انفجاری ، اورانیم 235 یا پلوتو نیم 239 خالص لازم است . اورانیم 238 غیر فعال ، که از بروز فاجعه جلو گیری می کند ؛در تأسیسات جدا سازی ایزوتوپ های تصفیه می شود . علاوه بر آن،باید مقدار حد اقلی از مواد شکافت پذیر که (( جرم بحرانی)) نامیده می شود،در دسترس باشد ،تا بهوسیله ی آن نوترون های زیادی ، بدون ترک منطقه ی انفجا ر،به هسته های جدید اصابت کنند . ((جرم بحرانی )) در( اورانیم235) ، 23 کیلو گرم و در پلو تونیم 239، 5.6کیلو گرم (یعنی به بزرگی یک توپ تنیس ) است . اکنون انواع بسیار متفاوتی از بمب های اتمی وجود دارد. مثلا ً می توان در یک بمب ، دو یا چند قطعه اورانیم کوچک(( زیر جرم بحرانی )) را که به تنهایی بی خطر اند، هم زمان به سمت یک نقطه شکیک کرد.آنها در مجموع به (( جرم بحرانی)) می رسند. یک منبع نوترونی ایجاد اولین شکافتهارا به عهده دارد و پس از آن جهنمی بر می شود ! تقریباً هر نوترون هسته ی جدیدی را می شکافد . 2تا 3 نوترون جدیدی که در هر شکاف ایجاد می شوند، خود دوباره شکاف های جدیدی را موجب می شوند .هیچ میله ی تنظیم و کنترلی این بهمن نوترونی آفزاینده را متوقف نمی کند . ازاین رو در چند میلیارد دم ثانیه با ایجاد شکافت های هسته ای بی شمار ، انرژی عظیم وغول آسایی ، ونیز تولیدات شکافتی رادیواکتیو مرگ آوری آزاد می شود . مواد رادیو اکتیو بسیار فعال که معمولاً در شرایط عادی با شیشه ی مذاب مخلوط شده ، که داخل محفظه های فولادی تزریق ودرعمق آرایش های سنگ های نمک زمین ، ذخیره ونگهداری می شوند ، در مزارع ، جنگل ها و شهر ها فرو می بارند .جرم از دست رفته بر اثر انفجار، در مقایسه با آثار و پیامد هاییکه دارد ، ناچیز است ، به این ترتیب بود که در بمب اتمی هیروشیما ، کاهش 1 گرم ماده ، که به انرزی تبدیل شد، 200،000 انسان را به کام مرگ فرستاد.
بمب هیروژنی چیست؟
وحشتناک تر از بمب اتمی معمولی ،بمب هیروژنی است. در این نوع بمب ،با ایجاد یک انفجاراورانیمییا پلوتونیمی،دمایی معادل چندین میلیون درجه ی سانتی گراد ایجاد می شود. ایزوتوپهای هیروژنی که دربمب به کار رفته اند ، تحت این شرایط با یکدیگر جوش می خورند و به هلیم تبدیل میشوند و در اینهمجوشی، انرژی غیر قابل وصفی را آزاد می سازند.بنابراین در این بمب ،تر کیبی شیطانی از شکافت هسته ای به کار رفته است. بمب اتمی نسبتاً کوچکی که شهر ژاپنی ِ هیروشیما را نابود کرد ، قدرت انفجاری معادل 20000تن تری نیترو تو لو ئن (( TNTترکیب کریتالی زرد رنگی است که بیشتربه عنوان ماده ی منفجره ای قوی کاربرد دارد))، که یک ماده ی انفجاری عادی امروزی است ، داشت .در مقابل ،بزرکترین بمب هیدروژنی ای که تا کنون برای آزمایش ، منفجرشده معادل 58 مگاتن TNT قدرت انفجاری داشته است. این قدرت انفجاری حدود 3000 برابر قدرت انفجاری بمب هیروشیما ست. امروزه آمریکایی ها و روسها در مجموع حدوداً بیش از 50000 کلاهک جنگی اتمی در اندازه های مختلف در اختیار دارند که جزئی از آن برای نابودی تمام زندگی در کره ی زمین است.
دنیا پس از وقوع جنگ اتمی چگونه خواهد شد؟
جنگ اتمی جهانی وحشتناک ترین سر نوشتی است که می تواند دامنگیر دنیا شود. چنین جنگی بد تر ازمجموع تمام بیماری ها مسری ،زمین لرزه ها ، آتشفشانها وفاجعه های جهانی ِ حاصل از مواد شیمیایی خواهد بود. البته در حال حاضر تمام قدرتهای جهانی تلاش دارند که از چنین بر خوردی جلوگیری کنند،زیرا برخلاف جنگهای سلطه جویانه ی قبلی با جنگ اتمی هیچ کس نمی تواند برنده شود، بلکه همه ی بازنده خواهند بود. ولی با توجه به زرّاد خانه های جنگ افزارهای اتمی ِ روز افزون وقوع چنین جنگی صد در صد هم عیر ممکن نیست. زیرادر اثر یک سهل انگاری تکنیکی یا اقدام دیکتا تورهای دیوانه ،چنین جنگی آغاز شود. در این صورت نه تنها میلیونها یا میلیاردها قربانی جنگ خواهیم داشت، بلکه باقیمانده ی جهان ،صدها سال به مواد رادیو اکتیو آلوده خواهد بود،وبه خصوص این آلودگی برروی نسلگیاهان ، جانوران وانسان ، آثار خود را باقی خواهد گذاشت ونسل بسیاری از انواع گیاهان و جانوران منقرض خواهد شد. زیرا در صورت انفجار اتمی ،گرد وخاک و غباری که به هوا بلند می شود،حتی بعداز دهها سال جلوتابش قسمتی از نورخورشید را می گیردو دوران جدیدی ازیخبندان را درزمین به وجود می آورد . حتی اگر بر فرض انسان زنده ای هم در زمین باقی مانده باشد ،تمام تمدّن،از وسایل حمل ونقلگرفته تا وسایل و تدارکات پزشکی ،در هم خواهد ریخت . تنها پس از گذشت صدها سال،در اولین گام ،زمین خواهد توانست دوباره سلامت خود را باز یابد . اکنون باید انرژی اتمی را رد کرد یا پذیرفت ؟در کنار خطرات انرژی اتمی که دراین بخش توصیف شد ،نباید محاسن ونکات مثبت آن را فراموش کرد.امروزه در کره زمین حدود 6میلیارد انسان زندگی می کنند که به زودی این تعداد به 8میلیارد نفر خواهد رسید. تمام این انسان ها به انرژی نیاز دارند .سوزاندن بی ملاحظه ی مواد سوختنی فسیلی ؛ به شدت محیط زیست را آلوده می کند ،و موجب تغییرات آب وهوا یی میشود ،واز همه مهم تر ،نسلهای آینده را از موهبت دسترسی به این مواد با ارزش زیر بنایی ،محروم می کند .پاک ترین نوع انرژی ، یعنی بهره برداری از انرژی خورشیدی ، متاً سفانه امروزه هنوز به شدت مورد بی اعتنایی است ،وپژوهشهای مربوط به آن در مراحل نخستین باقی مانده است . انرژی باد و انرژی جزر ومد ّ هم برای فرو نشاندن عطش انرژی میلیاردهاانسان کافی نیستند . تأسیسات انرژی هسته ای در شرایط معمولی با محیط زیست سازگارند و به موادی چون اورانیم و پلو تونیم که به غیر ازاستفاده ی سوختی هیج مصرف دیگری ندارد، نیاز دارند .علاوه بر آن از مقدار نسبتاً ناچیزی اورانیم ، می توان انرژی بسیار زیادی به دست آورد. بنابراین استفاده از ذخایر مواد سوختنی هسته ای ، بدون صرف هزینه های ذخیره نگهداری خیلی بالا ، برای سالهای متمادی امکان پذیر است . در مجموع می توان گفت ،که دربرابرمحاسن زیاد و نکات مثبت شکل ِامروزین استفاده از انرژی اتمی ،امکان آلودگی شدید رادیواکتیووجود دارد . به هر حال در صورتی که تمام کشور ها استاندارد های حفاظتی وایمنی متداول را رعایت کنند ، احتمال وقوع چنین حوادث نا خوش آیندی بسیار ناچیز خواهند بود. و این هدفی است که پس از تیر اخطار چرنوبیل همه ی کشور های جهان باید به آن برسند . از سوی دیگر ادامه ی مصرف و سوزاندن بی رویه و بی ملاحظه ی مواد سوختنی فسیلی در هر صورت منجر به وارد آمدن صدمات زیادی به محیط زیست خواهد شد.به همین جهت باید در سده ی آینده برای تأمین انرژی از نفت و زغال سنگ و نیز اورانیم و پتو تونیم ،تکنیکهایی ایمن تر و سازگارتر با محیط زیست ابداع کرد،این امری است که ما باید تمام تلاش و نیروی خود را در راه توسعه و پیشرفت آن به کار گیریم
+ نوشته شده در  جمعه دوازدهم آبان ۱۳۹۱ساعت 17:38  توسط فرزانه قائم پناه |